آخرین بروز رسانی سایت سه شنبه 21 آذر 1396
 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

  

 

 

 

  

 
 

دلم قرص شد

آن روزها همیشه جلوی چشمانم است. بعد از اتمام دوره کارشناسی در تهران، به کرمان برگشته بودم، شهر دوست داشتنی من که گرمای زمین و آسمان پر ستاره‌اش از قلب گرم و ذهن پر رمز و راز ساکنینش خبر می‌دهد. داوطلب انجمن حمایت از بیماران مبتلا به سرطان بودم. 2 سال بود که هر جمعه برای بازی‌درمانی و قصه‌خوانی به بخش خون و آنکولوژی بیمارستان افضلی‌پور کرمان می‌رفتم. غروب‌های جمعه را انتخاب کرده بودم؛ دلگیری جمعه‌ها را با جانِ دل لمس کرده بودم و چون این دلگیری را برای اهالی بیمارستان بیشتر می‌دیدم می‌خواستم نقشی هرچند کوچک در کم کردن این حس و حال برای کودکان درگیر تخت‌های بیمارستان داشته باشم.

ادامه مطلب...

...

زندگی را از فرزندم آموختم

بعضی از مادران شکوه و شکایت می‌کنند که به دلیل روزمرگی‌های زندگی یک دقیقه از وقتشان مال خودشان نیست و دائم باید در خدمت خانواده باشند اما خستگی و مشغله من سوای روزمرگی‌های زندگی است چون کودک من دچار یک بیماری سخت شد. 

ادامه مطلب...

...

معجون مهربانی

مدت‌ها بود که به اتاق بازی محک نرفته بودم. دلم برای بازی با بچه‌ها تنگ شده بود. بالاخره این فرصت پیش آمد که به اتاق بازی سر بزنم.  وارد اتاق که شدم از هیاهوی همیشگی خبری نبود.

ادامه مطلب...

...

امیرعباس فرزند محک

امروز مادر امیرعباس 2 ساله، فرزندش را برای آغاز مراحل درمان سرطان، به بیمارستان محک آورد. در محک اضطراب و بی‌تابی مادران را به درستی درک می‌کنیم و مددکاران موظف و داوطلب تلاش می‌کنند تا از همان لحظات اول قوت قلبی برای آنها باشند. در این روزها دعا کنیم تا همه مادران لبخند، شادی و سلامتی کودکانشان را ببینند.

ادامه مطلب...

...

مهیار فرزند محک

امروز اولین جلسه رادیوتراپی مهیار بود. فرزند 11 ساله محک از دیدن دستگاه بزرگ رادیوتراپی تعجب کرد اما با توضیحات پزشک معالجش بدون اینکه ترسی به دل راه بدهد پذیرای درمان شد. در این روزها برای مهیار و همه کودکان مبتلا به سرطان دعا کنیم که روزی این بیماری را شکست دهند.

ادامه مطلب...

...
ارسال این صفحه برای دوستان